สังเกตมั้ย เวลาที่คนใกล้ตัวหรือคนรอบตัวที่เราเคยรู้จักไม่ว่าจะเป็นญาติพี่น้องเราเอง เพื่อนร่วมงาน หรือแม้กระทั่งคนที่เคยรุ้จักกันผ่าน ๆ เสียชีวิตไป ไม่ว่าเราจะรู้จักเค้าน้อยแค่ไหน ภาพความทรงจำอันน้อยนิดที่มีอยู่ระหว่างเรากับเค้าในแบบดี ๆ มันจะผ่านเข้ามาในความคิด เห็นเป็นภาพทันทีที่ได้ข่าวการเสียชีวิตของคน ๆ นั้น ประหลาดใจอยู่หลายที เพราะไม่ว่าเราจะพยายามนึกยังไง ภาพที่ดี ๆ เท่านั้นที่จะเข้ามาแล่นอยู่ในสมองของเรา มันคงเป็นหลักการทำงานอย่างหนึ่งของสมองแน่ ๆ
แฟนเดย์ ก็เป็นอีกเรื่องที่เล่นกับความทรงจำของคน มันไม่ใช่ในแบบที่ยกตัวอย่างข้างต้นขึ้นมาหรอก แต่ความรู้สึกเมื่อดูหนังเรื่องนี้จบ มันอึนอารมณ์เดียวกับที่เราเพิ่งรู้ว่าคนรู้จักได้เสียชีวิตไปอย่างนั้นเลย บอกไม่ถูกจริง ๆ ว่ามันเป็นความรู้สึกอะไร ยอมรับว่าไม่ได้เข้าไปดูโรงในตอนที่หนังเรื่องนี้ฉายเพราะคิดว่าคงจะเป็นหนังฟีลกู้ด ขำ ๆ อีกเรื่องหนึ่งเท่านั้น ให้ค่าหนังเรื่องนี้น้อยมากเหลือเกิน แต่เมื่อดูไปเรื่อย ๆ หนังมันมีความคิดความอ่าน มีการเล่นประเด็นตบหน้าสังคมอยู่หลายฉาด มันไม่ได้ตบเฉียดๆ ผิวๆ แต่มันตบแบบฉาดน่ะ หน้าหันไปเลย โดยเฉพาะประเด็นหลักที่เป็นตัวเดินเรื่อง ดูแล้วจุก ๆ เหมือนกันนะ หนังไม่ได้ออกมาด่าอะไรกันโต้ง ๆ แต่ก็คือคิดเองได้ ชอบ อยากให้หนังไทย หรือละครไทยมีอะไรแบบนี้เยอะ ๆ ไม่ต้องพูดออกมาหรอก แสดงให้ดูเลย ให้คนดูไปคิดเองว่าจะเอายังไง ที่มันอึนคงเพราะอย่างนี้มั้ง มันไม่โลกสวยสร้างความเพ้อฝันให้คน มันแทงไปถึงใจ ชีวิตจริงมันก็อย่างนี้แหละ คนดูต้องยอมรับกันให้ได้นะทำนองนั้น มันเลยอยู่ในใจนี่ไง อึนจนต้องมาเขียนเพื่อดึงความคิดออกมาให้ได้ว่ามันทำอะไรกับเรากันนะ
ความทรงจำที่ดี ในที่สุดแล้วก็เป็นเหมือนน้ำหล่อเลี้ยงคนเราให้มีกำลังใจที่จะอยู่บนโลกที่ค่อนข้างโหดร้ายใบนี้ ดีกว่ามีแต่สภาพความเป็นอยุ่ที่ดีตรงหน้าแบบฉาบฉวย ยิ้มให้กัน หัวเราะให้กัน กินข้าวกัน ไปเที่ยวกันแค่เพราะต้องการได้ชื่อว่ามีใครซักคนเป็นเพื่อน แต่ไม่มีความจริงใจและมิตรภาพดี ๆ ให้เก็บเป็นความทรงจำที่ดีเลยใช่มั้ยล่ะ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น