ไม่ได้เขียนเกี่ยวกับหน้งและความคิดมานานมาก จนลืมความสุขของการได้เขียนในสิ่งที่ชอบไปนานพอสมควร จนมาได้ดูหนังเรื่อง Passengers ออกตัวแรงเลยว่าที่ตั้งใจไปดูเพราะชอบหนังอวกาศ และ เจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์ เท่านั้นสาบานได้ พล็อตเรื่องได้ข่าวว่าไม่ค่อยโอเค แต่ไม่เป็นไร เราไปเอาบรรยากาศนอกโลก ไม่มีอะไรแบบนี้ให้เห็นในชีวิตประจำวันอยู่แล้ว ต้องเสียเงินไปดูเสียหน่อย
เรื่องราวเล่าแบบง่าย ๆ ไม่สปอล์ย ก็คือในโลกอนาคตอันไกลโพ้น มนุษย์ไปเจอดาวเคราะห์ที่เหมือนโลกก่อน แล้วก็เลยสร้างยานขนคนไปตั้งอาณานิคมใหม่บนโลกใหม่ที่ชื่อว่า Homestead II ซึ่งยานลำนี้ก็ไม่ใช่ลำแรกที่เดินทางไป ไปกันมาหลายรอบกันละ ระยะเวลาเดินทางจากโลกทีก็ 120 ปี คือเจอแค่นี้ก็เอามาครุ่นคิดไม่เป็นอันดูหนังแล้วว่า อ้าว แล้วเพื่อนพี่น้องพ่อแม่บนโลกล่ะ พอเราไปถึงโลกใหม่ก็ตายกันหมดแล้วซิ ถ้างั้น แล้วจะไปทำม้ายยยยย ถึงโลกใหม่แล้วจะเฟสทงเฟสไทม์มาอวดใครล่ะนั่น เอิ๊ว
คือระหว่างเดินทางร่างกายก็โดนสต๊าฟไว้แบบคงสภาพให้เท่ากับวันที่ออกเดินทางจากโลก คือนอนในแคปซูลไป 120 ปีนั่นเลย นอนกันหมดนั่นล่ะทั้งลูกเรือ ผู้โดยสาร ยานก็ auto pilot บินอัตโนมัติกันเอา แล้วเจ้ากรรมพระเอกดันตื่นมาก่อนด้วยเหตุผลอะไรซักอย่างหลังจากยานโดนชน แล้วตื่นขึ้นมาก่อนเวลาตั้ง 90 ปี คนเดียว ! เอาสิ คิดได้อีก ถ้าเป็นเราจะทำอะไรดีวะ แก่ตายในยาน อารมณ์นี้มันเป็นยังไงหว่า อยู่คนเดียวในอวกาศอันเคว้งคว้างไปจนตาย มันยังไง คืออยากรู้สึก อยากอินกับหนัง กับตัวละครบ้าง เหมือนกับที่เคยอยากรู้ว่าตัวละครใน ซีรี่ยส์ The Walking Dead มันจะรู้สึกยังไงกัน
มันก็เล่นไปสิ คนเดียวอ่ะ เล่นไปนะพ่อ Christ Pratt ก็นั่งดูรอนางเอกโผล่ไป ยอมรับว่าฉากอวกาศสวยและเวิ้งว้างมากจริง ๆ จนในที่สุดนางเอกก็โผล่ ด้วยเหตุผลอะไรคนอ่านต้องไปดูเอง คือ สมความรอคอย นางสวย นางเลอค่า อมตะนิรันดร์กาล มีเสน่ห์สุด ๆ ทั้งคู่เจอกัน ก็ตามประสา ผู้หญิง ผู้ชายอยู่ด้วยกันสองคนเป็นเวลาหลายเดือน ในบรรยากาศสุดเหงา ว่างเปล่า มันก็ต้องได้กันสินะ nature call อ่ะ แล้วหลังจากนั้นมันก็เป็นฉากที่ลุ้นระทึก จนมาถึงฉากสุดท้าย เพราะอะไรก็ไม่บอกอีก คือแล้วจะเขียนทำไม ก็อยากเขียนแต่เดี๋ยวโดนด่าว่าสะเออะเล่าทำไม
เอาเป็นว่าที่เขียนมาทั้งหมดไร้สาระ พร่ำเพ้อ ๆ เนี่ย คือหนังมันดีงามเพราะมันทิ้งอะไรให้เราคึดไปด้วยทั้งระหว่างดูและก็หลังจากจบไปแล้ว คิดได้หลายวันเลย ว่าชีวิตเรามันจะเป็นยังไง ถ้าต้องมาเจอสภาพเดียวกับที่พระเอกนางเอกเป็นอยู่ โดยเฉพาะนางเอก ออโลลา เลน (เจน ลอว์) กับชีวิตบนโลกที่เธอตั้งใจทิ้งมาด้วยเหตุผลของเธอที่คิดว่ามันดีอยู่แล้ว แต่จริง ๆ มันใช่ทางเลือกที่ดีที่สุดเหรือเปล่า คนเราจะเดินทางไปโลกใหม่ได้ซักกี่โลกกัน ถึงมีเงินมีขนาดนั้น แต่ว่าเวลาและสิ่งที่เราจะเจอ หรือรอเราอยู่ข้างหน้ามันเป็นอะไรที่เราคาดเดาไม่ออกจริง ๆ อะไรที่เรายังไม่เจอ หรืออะไรที่มันเป็นอนาคต เราก็ย่อมต้องมีความหวังว่ามันจะดีกว่าปัจจุบันทั้งนั้น ซึ่งคนทั่ว ๆ ไปก็คิดแบบนี้ และตัวหนังก็ได้สรุปให้ผู้ชมดูแล้วว่าในที่สุดแล้วเราควรเลือกอะไรในชึวิตดี จากสิ่งหนังพยายามถ่ายทอดผ่านตัวละครพระนางทั้งสองคน
ถือว่า มันอินดี้ในตัวหนังเอง แม้จะทำตัวออกมาเป็นหนังไซไฟฟอร์มยักษ์ก็เถอะ แต่มันแฝงปรัชญาในชีวิตให้ได้คิดพอควรอยู่ ไม่ไร้สาระจนเกินไป ถ้าเราเลือกจะมองจุดที่มันมีสาระมันก็มีอยู่อ่ะนะ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น